"inny ogień"
                    Kapł.10:1

Witajcie kochani!

Nadab i Abihu byli pośród siedemdziesięciu najprzedniejszych z synów izraelskich na górze Synaj i oglądali chwałę Pana (Wyj.24:1-11). Ale w rozdziale 10 Księgi Kapłańskiej czytamy o nich znów i ta historia nie jest już tak chwalebna: „Synowie Aarona, Nadab i Abihu wzięli kadzielnice… i ofiarowali przed Panem inny ogień, którego Pan nie nakazał.” (Kapł.10:1)  Ta historia ma swój tragiczny finał. Obu braci dosięga Boży sąd. Giną rażeni Jego ogniem a Miszael i Elisafan „…wynieśli ich w tunikach ich poza obóz…” (w.5). Jak bardzo istotnym wydaje się odpowiedzieć sobie na te pytania: Jakim ogniem płonie moje życie? Jakim ogniem płonie moja służba? Bo może to być kochani ogień Bożego Ducha, ale także ogień mojego własnego zapału, energii, świetnych pomysłów i talentów, moich ambicji i mojej chwały. Tunika kapłana była atrybutem jego służby i to właśnie w swoich tunikach Nadab i Abihu zostali wyniesieni „poza obóz”. Tak, służba dla wielu z nas może stać się grobem, śmiertelnym całunem dla naszej osobistej relacji z Bogiem. Zaangażowani w służbę, nie mamy czasu na spotykanie się z Tym, który jest Życiem. Czy mówię więc: nie angażujcie się w służbę? Wręcz przeciwnie, mówię tak, jak mówi Boże Słowo: „…bracia moi mili, bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze pełni zapału do pracy dla Pana…” (1Kor.15:58). Co chcę więc powiedzieć, do czego was zachęcić? Kochani, badajcie swoje serca (strzeżcie ich bardziej niż czegokolwiek innego) i wiedzcie na pewno, jakim ogniem płonie wasze życie, jakim ogniem płonie wasza służba. Abyśmy służyli Bogu w Jego mocy, w Jego Duchu i tak, jak jemu jest to miłe, a nie tak, jak nam się podoba.

Wielki jest nasz Bóg a Jego łaska trwa na wieki. Każdy, kto do Niego przychodzi może być pewny: On poprowadzi, On zaopatrzy, On zachowa. Jego łaska jest świeża i nowa każdego dnia. Możesz na to liczyć i bądź pewny – nie zawiedziesz się. Dowiesz się też jak bardzo nie warto polegać na swoim ogniu.

Serdecznie was wszystkich pozdrawiam, Rysiek

Listopadowe wieści

Wrocław – 4.11.11 (piątek)

Znów mogłem się spotkać z wrocławską ekipą Coffee House. Tym razem „Uwolnieni, by wzrastać”, część 9 (Nowy początek). Zawsze jest to dla mnie duża radość. Naprawdę dziękuję Bogu za to, że mi was dał i wam za waszą braterską miłość i tak owocny czas, jaki mogę spędzać z wami nad Bożym Słowem.

Wołczyn – 5.11.11 (sobota)

Pierwsze spotkanie z grupą ludzi ze Zboru w Wołczynie. Ma tam ruszyć nowy Coffee House. Spotkaliśmy się, by szczegółowo omówić zasady działania i naszej przyszłej współpracy. Dziękuję Bogu za braci z Wołczyna i za to nowe miejsce na naszej mapie Coffee House.

Nowy Targ – 6.11.11 (niedziela)

Kolejna już moja wizyta w nowotarskim Zborze. Rano nabożeństwo, gdzie mogłem dzielić się Bożym Słowem, a po południu ostatnie spotkanie z cyklu „Grupa Wglądu”, do którego przyłączyła się także grupa Coffee House z Rabki. To spotkanie Punktu Zwrotnego zakończyło podstawowe szkolenia obydwu tych Coffee House’ów.

Szczecin – 13.11.11 (niedziela)

Tutaj, przy szczecińskim oddziale ChSD już od jakiegoś czasu trwa „Grupa Wglądu”. Właśnie dotarliśmy do części piątej i zostało nam jeszcze jedno spotkanie.

Malbork – 18.11.11 (piątek)

Malborski Coffee House wszedł już szkolenia oparte na Punkcie Zwrotnym. To było już drugie spotkanie z tego cyklu. Dziękuję Panu za was, za to, że przydał was do naszej ekipy.

Mikołajki – 19-20.11.11 (sobota, niedziela)

Kolejne spotkanie w Zborze w Mikołajkach. Robimy tutaj spotkania z cyklu „Uwolnieni, by wzrastać”. Zbór myśli o utworzeniu tu służby Coffee House. Na nabożeństwie w niedziele mogłem dzielić się Bożym Słowem.

Słupsk – 21.11.11 (poniedziałek)

Spotkanie z grupą ze Zboru w Słupsku, która rozpoczyna działania misyjne w Darłowie. Jedną z form ich działań będzie właśnie służba Coffee House. Póki, co szkolimy się. Tym razem rozmawialiśmy o pracy na ulicy.

Wrocław – 26.11.11 (sobota)

Nadrabiamy straty. Długo nie mogliśmy się spotkać z wrocławskim Coffee House, aby kontynuować grupę „Uwolnieni, by wrastać”, a tutaj już drugie spotkanie w tym samym miesiącu! I w ten sposób zakończyliśmy tę cześć. Co dalej? Zobaczymy…

Nowa Sól – 27.11.11 (niedziela)

Znów w Nowej Soli. Jeden z najdłużej działających Coffee House’ów w kraju. Spotykamy się przy kolejnych szkoleniach i mogę też uczestniczyć w spotkaniach Zboru, głosząc Boże Słowo. To zawsze jest bardzo dobry czas. Ostatnio odnalazłem Wioletę i Tadeusza na zdjęciach z pierwszej Konferencji Coffee House, Łękinia, rok 2006!

Wydarzenia

W tym miesiącu na polskiej mapie Coffee House pojawiły się dwa nowe miejsca: powitajcie w naszej słuzbie Coffee House – Darłowo (9.11.11) i Coffee House – Wołczyn (11.11.11). Niech Pan udzieli wam wszystkiego i wyposaży we wszystko, co dobre tak, aby wasza słuzba płonęła Jego ogniem!

Malbork – 23.11.11 (środa)

Miałem przywilej wziąć udział w małej Konferencji zorganizowanej przez Oddział Teen Challenge i Coffee House w Malborku. Tematem Konferencji była „Praca z uzależnionym na ulicy”. Z policjantami i pracownikami służb opieki społecznej mogliśmy spędzić trochę czasu na przedstawieniu naszej koncepcji pracy na ulicy a także opowiedzieć o działaniach Misji Teen Challenge w Polsce. Dobry czas, a jeden z naszych najmłodszych Coffee House’ów działa naprawdę prężnie.

Wrocław – 19.11.11 (sobota)

Kolejny Dzień Nowej Szansy we Wrocławiu. Sam tam nie byłem, więc zamieszczam krótką relację z tego wydarzenia napisaną przez Justynę:

19 listopada organizowaliśmy w "Antiochii" kolejny Dzień Nowej Szansy. Była to wyjątkowa edycja i wyjątkowy czas, gdyż zjechali się do nas goście z całej Polski. Przybyło ponad 100 osób z dworców, ulic i z noclegowni, by słuchać wspaniałych historii o Bożej łasce i miłości, która uwalnia z nałogu.
Wykład o uzależnieniach poprowadziła Ewa Urbaniak, Słowo głosił Zbyszek. Nasz zespół tworzyli muzycy z Wrocławia, Krotoszyna, Warszawy, Miastka i Łękini. Wielką radość sprawiła nam obecność Stanisława z Broczyny - absolwenta, który pochodzi z Wrocławia i jest naszym  coffeehouse'owym cudem oraz świadectwem, że nasza służba ma sens. Tuż po Dniu Nowej Szansy w naszym zborze odbyło się niedzielne nabożeństwo, na którym mieliśmy okazję opowiadać o naszej pracy i dzielić się świadectwami. Dziękujemy Wam i Panu Bogu, do zobaczenia następnym razem.

…proście, a weźmiecie, aby radość wasza była zupełna.”

Ten miesiąc to modlitwa o :

Serdecznie was pozdrawiam.

Rysiek,  Koszalin, Teen Challenge

"..a sznur potrójny nie tak szybko sie zerwie" Kazn.4:12

Witajcie kochani!

Nie mógłbym chyba podzielić się dziś z wami żadnym innym słowem niż to, które towarzyszyło nam w czasie Konferencji, a mnie towarzyszy do dzisiaj: „…sznur potrójny nie tak szybko się zerwie…”. Wiele ostatnio myślę jak cudownym pomysłem naszego dobrego Boga jest Kościół. Ciągle jest ze mną obraz tych „wzajemnie zasilających się stawów”. Chciałbym, aby właśnie tak działał w Polsce Coffee House. Abyśmy byli dla siebie „wzajemnie zasilający”, zachęcający się i wspierający. Tak jak słyszeliśmy na Konferencji nasza jedność ma swoje źródło w naszej jedności z Panem, dlatego zachęcam was do tego, byście nieustannie powierzali swoje Coffee House’y, swoje wszelkie działania Jego dobrej łasce. Trzy rzeczy niech nam, stale towarzyszą, niech taka będzie zawsze nasza modlitwa: 1) bez ciebie nic nie możemy uczynić, 2) wesprzyj, poprowadź, udziel nam chcenia i wykonania, 3) ufamy, że nas wysłuchujesz i jesteś z nami…  Niech będzie z nami zawsze ta pewność: On ma na imię Emmanuel!

Serdecznie was wszystkich pozdrawiam, Rysiek

„I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad
wszystkim Głową Kościoła, który jest ciałem jego…”
Efezjan 1:22-23
    

Witajcie kochani

Tym razem biuletyn za dwa miesiące ze względu na czas zimowych ferii, które troszkę spowolniły nasze działania, ale i tak, jak sami zobaczycie, sporo się działo.

Już wiecie, że naszą Ogólnopolską Konferencję musieliśmy przenieść na zwykły termin jesienny. Cóż, Jesień w Karłowicach była piękna, może będzie piękna i w tym roku nad morzem. Dla mnie i tak największa atrakcją będzie znów was wszystkich zobaczyć. Ostatnio mogę odkrywać na świeżo jak wielkim przywilejem obdarzył mnie Pan dając mi braci siostry – was. Ludzi, których serca zwrócone są ku Jego Słowu i którzy poświęcają się w wypełnianiu Jego powołania. To dzięki Niemu możemy być dla siebie nawzajem tymi „wzajemnie zasilającymi się stawami”. Dzięki Niemu możemy się poruszać i wypełniać Jego wolę. On sam bowiem jest Głową tego Ciała, którego częścią, z Jego łaski, mogłem się stać. I wy, kiedy uwierzyliście, staliście się członkami tego Ciała i „trzymacie się Głowy, z której całe ciało, odżywiane i spojone stawami i ścięgnami, rośnie wzrostem Bożym” (Kolosan 2:19). Tylko tak, trzymając się Jego, przez Niego będąc nakarmieni, spojeni w jedno, możemy być w naszej służbie i w naszym życiu tymi, którzy „postępują w sposób godny Pana, ku zupełnemu jego upodobaniu” (Kolosan 1:10). Takie pragnienie jest żywe w sercu każdego, kto otrzymał od Niego nowe serce i do Niego należy. Niech Pan uczy nas każdego dnia kochać Jego Kościół!

„Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam.”
Jan 20:21
    

Witajcie kochani

Minął kolejny miesiąc. Grudzień – czas świętowania narodzin Pana Jezusa i na tym przede wszystkim zszedł nam czas, ale i w służbie coś niecoś się działo, więc winny wam jestem, choć garść informacji, co wydarzyło się w naszych ogólnopolskich działaniach. Trochę też chorowałem, a to jest dobry czas na wyhamowanie i refleksje. Refleksji wiele (czasem myślę, że za dużo), ale chciałbym się z wami podzielić jedną – posłał Bóg Chrystusa, aby świat zbawić, posłał Chrystus nas, aby świat o tym zbawieniu mógł się dowiedzieć. Jakim ogromnym przywilejem i radością obdarzył nas Bóg. Możemy być nie tylko jego sługami, ale i przyjaciółmi i współpracownikami. Rozgłaszajmy cnoty Tego, który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie i przyjął postać sługi, stał się podobny ludziom, a okazawszy się z postawy człowiekiem, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci i to do śmierci krzyżowej. Jezus posyła nas, abyśmy o tym opowiadali. Czy możemy unieść ten przywilej, to brzemię złożone na nas, gdy powiedział: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam.”? Dalej czytamy: „A to rzekłszy, tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego.” Jaka radość! On nas posyła i nas wyposaża. Wierzymy więc jak mówi Pismo: Nie dzięki mocy ani dzięki sile, lecz dzięki mojemu Duchowi to się stanie. Pocieszenie dla każdego z nas, kto zna to poczucie bezsilności, niemocy, gdy spotyka się z kolejną ludzką tragedią, z kolejnym problemem, który go przerasta. Ja sam bardzo często w takiej sytuacji staję i wiem, że wtedy mogę liczyć na Tego, który mnie posłał!

„…miłości chcę , a nie ofiary i poznania Boga, nie całopaleń.”
Ozeasz 6:6
    

Witajcie kochani

Jak wiele chcielibyśmy przynieść Bogu. Tak wiele mu ofiarować. A On nie tego oczekuje! To nie nasze ofiary, nie to, co my możemy przynieść, decyduje o naszej relacji z Bogiem. Nie nasz służba, nasze poświęcenie, nasze zabiegi i wysiłki, by się jakoś Mu przypodobać. Bóg przez Ozeasza mówi do nas: cóż możecie mi dać? A gdybyście mi dali, to czy myślicie, że ja tego potrzebuję?
Czego więc Bóg od nas oczekuje? Miłości i poznania Boga! To stawia nas w wobec niemożliwego – skąd niby mam to wziąć? Największe nawet moje wysiłki nie są w stanie poprowadzić mnie choćby o krok ku prawdziwej miłości, ku prawdziwemu poznaniu Boga. Na szczęście Bóg jest dobry i jak powiedział św. Augustyn, jeśli czegoś od nas wymaga, to najpierw nam tego udziela!
W swojej służbie więc nie będziemy szukać tego, co my możemy Panu przynieść, ale tego, czym On nas łaskawie obdarza! I niech to zawsze pobudza nas do tego, co najbardziej ludzkiemu sercu przystoi – do wdzięczności!